← Dziennik z terenu

kwiecień 2025, Comano, Apenin Toskańsko-Emiliański

Czekając na wilki

Czekając na wilki — Bruno Corpino

Był kwiecień, mieszkałem w małym wiejskim domku w okolicy Comano, na skraju Parku Narodowego Apeninu Toskańsko-Emiliańskiego. Diament wśród gór. Wieczory obdarowywały mnie takimi zachodami słońca jak ten: lasy w cieniu, góry jedna za drugą i słońce przebijające się spod chmur.

Starszy pan z osady opowiedział mi, że żyją tam dwie watahy wilków, jedna na jednym zboczu, druga na przeciwległym. Nocą, jak mówił, nawoływały się wyciem.

Od tej chwili te góry miały w sobie coś więcej. Patrzyłem na lasy, wiedząc, że mogą tam być, choć ich nie widziałem.

Nie spałem, żeby je usłyszeć. I w pewnym momencie je usłyszałem, przez krótką chwilę. Tyle, by wsłuchać się w to wycie, a potem znów czekać.

Z tamtego wieczoru zostało mi to zdjęcie. I wzruszenie, że słyszałem wilki, gdzieś pośród tych gór.

Bruno Corpino