grudzień 2025, w górach Gran Paradiso
Krok po kroku
Trzy dni w Gran Paradiso



Było nas pięcioro, wyruszyliśmy na trzy dni trekkingu fotograficznego w Parku Narodowym Gran Paradiso, w dolinie Valsavarenche. Trzy dni spotkań, wymiany doświadczeń i wspaniałych obserwacji, ale też wysiłku. Przynajmniej dla mnie.
Pamiętam dość wymagające podejście, śliski śnieg, lód pod stopami i zimno: siedemnaście stopni poniżej zera. Matteo, przyjaciel, przewodnik, doświadczony fotograf i absolwent nauk przyrodniczych, co sto metrów zachęcał mnie, bym przekraczał własne granice. Szedłem naprzód, krok po kroku.
Potem dotarliśmy wysoko i spotkaliśmy kozice. Bardzo dobrze pamiętam tamto wzruszenie. Być wreszcie tam, na górze, po całym tym wysiłku, i móc je obserwować i fotografować.
Na przeciwległym zboczu widzieliśmy koziorożce. W tamtych dniach spotkaliśmy też krzyżodzioby, orłosępa, orła przedniego i lisy. Niektóre były już bardzo znane, przyzwyczajone do pokazywania się w pobliżu restauracji na dnie doliny.
Ale jedno spotkanie szczególnie zapadło mi w pamięć. Kiedy się oddalaliśmy, młody lis uciekł ścieżką. Nikt z pozostałych nie trzymał aparatu w ręku. Ja zawsze mam go przy sobie, gotowy.
Byłem przekonany, że się zatrzyma. Był ciekawski i myślałem, że zanim zniknie, odwróci się, żeby sprawdzić, kim jesteśmy. Tak też się stało. Zatrzymał się, spojrzał w naszą stronę, a ja zdążyłem nacisnąć spust migawki. Z tej chwili narodziło się to zdjęcie.
Ostatniego dnia odłączyłem się od grupy i spędziłem prawie cały dzień sam. Pamiętam młodego orłosępa, który przelatywał kilka razy, dając mi wiele okazji, by go sfotografować. I orła przedniego, który przeleciał przez dolinę z jednego zbocza na drugie, z na wpół złożonymi skrzydłami, z prędkością, która odebrała mi mowę. Wydawało się, że w kilka sekund pokonał ogromną odległość.
Po powrocie do domu przejrzałem tysiące zrobionych zdjęć. Na niektórych uchwyciłem tylko górskie zbocze, bez konkretnego zwierzęcia w kadrze. A jednak, powiększając je, znajdowałem kozice, których w tamtej chwili nawet nie zauważyłem.
Nawet w domu, przed ekranem, wciąż odkrywałem coś nowego w tamtych górach.
Z tamtych trzech dni pamiętam zimno, wysiłek, zwierzęta i ludzi, z którymi dzieliłem drogę. Ale przede wszystkim tamtą dolinę i tamte krajobrazy. Góry, które zapamiętam na zawsze.
Bruno Corpino