← Velddagboek

december 2025, in de bergen van de Gran Paradiso

Stap voor stap

Drie dagen in de Gran Paradiso

Stap voor stap — Bruno CorpinoStap voor stap — Bruno CorpinoStap voor stap — Bruno Corpino

We waren met z’n vijven, op pad voor drie dagen fototrekking in het Nationaal Park Gran Paradiso, in de Valsavarenche. Drie dagen van ontmoetingen, uitwisseling en geweldige waarnemingen, maar ook van inspanning. Voor mij tenminste.

Ik herinner me een behoorlijk zware klim, de gladde sneeuw, het ijs onder de voeten en de kou: zeventien graden onder nul. Matteo, vriend, gids, ervaren fotograaf en afgestudeerd in de natuurwetenschappen, spoorde me elke honderd meter aan om over mijn grenzen heen te gaan. Ik ging verder, stap voor stap.

Daarna kwamen we hogerop en zagen we de gemzen. Dat gevoel herinner ik me nog heel goed. Eindelijk daarboven zijn, na al die inspanning, en ze kunnen observeren en fotograferen.

Op de tegenoverliggende helling zagen we de steenbokken. In die dagen zagen we ook kruisbekken, de lammergier, de steenarend en de vossen. Sommige vossen waren inmiddels heel bekend, gewend om zich te laten zien bij een restaurant onder in het dal.

Maar één ontmoeting is me in het bijzonder bijgebleven. Terwijl we weggingen, ging een jonge vos er langs een pad vandoor. Niemand van de anderen had de camera in de hand. Ik heb de mijne altijd bij me, klaar voor gebruik.

Ik was ervan overtuigd dat hij zou blijven staan. Hij was nieuwsgierig, en ik dacht dat hij zich, voordat hij verdween, zou omdraaien om te kijken wie we waren. En zo ging het. Hij bleef staan, keek naar ons en ik kon afdrukken. Uit dat moment is deze foto ontstaan.

Op de laatste dag maakte ik me los van de groep en bracht ik bijna de hele dag alleen door. Ik herinner me een jonge lammergier die meerdere keren voorbijkwam en me veel kansen gaf om hem te fotograferen. En een steenarend die het dal overstak van de ene helling naar de andere, met half gesloten vleugels, zo snel dat ik er sprakeloos van was. Hij leek in een paar seconden een enorme afstand af te leggen.

Eenmaal thuis bekeek ik de duizenden foto’s die ik had gemaakt. Op sommige had ik alleen een berghelling vastgelegd, zonder een bepaald dier in beeld. En toch vond ik, als ik ze vergrootte, gemzen die ik op het moment zelf niet eens had gezien.

Zelfs thuis, voor het scherm, bleef ik iets ontdekken van die bergen.

Van die drie dagen herinner ik me de kou, de inspanning, de dieren en de mensen met wie ik de weg deelde. Maar vooral dat dal en die landschappen. Bergen die ik nooit zal vergeten.

Bruno Corpino